بازی دراز 1404/بعد از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران، دولت عراق به تصور این که با توجه به کاهش توان نیرو های ارتشی ایران بهترین فرصت برای اجرای آرزوهایش فراهم است، از فروردین 1358 به تحرکات نظامی در مرزهای ایران دست زد و در 31 شهریور 1359 (22 سپتامبر 980م.) هجوم سراسری به مرزهای ایران را اعلام کرد.
این جنگ بر خلاف تصور واهی سردار مفلوک قادسیه هشت سال به درازا کشید و هیچ یک از اهداف عراق در حمله به ایران از جمله اشغال و تصاحب نیمه شرقی اروند رود، تجزیه خوزستان و اشغال و اهدای سه جزیره ایرانی تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی به اعراب عملی نشد.
دشمن گرچه در ابتدا توانست در خاک ایران نفوذ کند؛ اما با حضور نیروهای مدافع انقلاب، دشمن زمین گیر شد و ابتکار عمل در دست نیروهای خودی قرار گرفت و طی یک سلسله عملیات، خرمشهر آزاد شد.
دورهی دوم جنگ دوره فعالیت قدرتهای خارجی و تلاش اقتصادی و سیاسی برای مهار ایران است. صدام با ادعای صلح خواهی به نیروهای خود دستور عقب نشینی به مرزهای بینالمللی را داد، در حالی که هدف اصلی، تقویت بنیه نظامی ارتش عراق بود. این اقدام هم زمان با طرح سه شرط اساسی ایران به منظور خاتمه دادن به جنگ بود: خروج نیروهای اشغالگر، تعیین و تنبیه متجاوز و پرداخت غرامت که استکبار حاضر به پذیرش آن نبود.
عملیات رمضان، در سال 1361، طراحی شد تا هدف تنبیه متجاوز به صورت عملی جلوه گر شود. اگر چه این عملیات دستاورد مهم نظامی در پی نداشت، لیکن عزم راسخ مردم ایران را متجلی نمود، در اواخر سال 1363، عملیات بَدْر به وقوع پیوست که منجر به اشتغال دشمن از یک سو و فراهم کردن زمینه به منظور طراحی عملیات بزرگ بعدی گردید.
سال 1364 در عملیات والفجر 8، بندر فاو عراق به دست ایران افتاد. این ضربه آن چنان هولناک بود که عراق با تمام استعداد زرهی و هوایی خود طی 70 روز تلاش کرد بخشهای تصرف شده را باز پس گیرد، اما کاری از پیش نبرد. بدین ترتیب دستور تهاجم دوباره برای ارتش عراق صادر شد و به بیش از 11 نقطه، از مرزهای ایران حمله کرد و توانست در اردیبهشت 1365، شهر مهران را تصرف کند.
رزمندگان اسلام حملات دشمن پاسخ گفتند و مهران و حاج عمران را باز پس گرفتند. زمستان همان سال عملیاتهای کربلای 3 و 4 و 5 آغاز شد و شلمچه که بزرگترین دژ دفاعی عراق بود، تسخیر شد. سرانجام در تیر ماه 1366، قطعنامه ی 598، تصویب و بلافاصله پس از آن نیروهای بیگانه رسماً وارد خلیج فارس شدند.
عراق با استفاده از تبعات پیروزی در فاو، شلمچه و پس از گذشت زمانی اندک به مرز دهلران رسید. این تهاجمات در حالی صورت پذیرفت که کشتیهای امریکایی در خلیج فارس به سکوهای نفتی ایران حمله کرده و راه را بر کشتیهای غیر نظامی ایران بسته بودند و سرانجام در تاریخ 1367/4/27، جمهوری اسلامی ایران قطعنامه 598، را مشروط به تنبیه و توبیخ متجاوز پذیرفت.
عراق در مرداد 1367، دوباره به اهواز و خرمشهر حمله کرد اما جماعت کثیری به سمت جبههها سرازیرشدند و نیروهای مهاجم عراقی را به آن سوی مرزها راندند. منافقینی که در محور غرب فعالیت داشتند نیز منهدم شدند و در تاریخ 1367/5/29 توپخانه جنگ از آتش باز ایستاد.
