در بحبوحه جنگ ۱۲ روزه میان رژیم صهیونیستی و جمهوری اسلامی ایران، ملت ایران بار دیگر با حضوری پرشکوه و همدلی مثالزدنی، صحنههای ماندگاری. در شرایطی که بسیاری از تحلیلگران جهان بیم داشتند تنشهای نظامی، فضای داخلی ایران را متأثر سازد، مردم با آرامش، نظم و عزم راسخ، چهرهای پایدار از جامعهای مقاوم و باایمان را به نمایش گذاشتند.
از نخستین روزهای آغاز نبرد، گروههای خودجوش مردمی در سراسر کشور وارد میدان شدند. از شمال تا جنوب، از شرق تا غرب، صدها گروه داوطلب محلی فعالیتهایی را برای پشتیبانی از نیروهای مسلح و تقویت روحیه ملی شکل دادند.
مساجد، حسینیهها و پایگاههای بسیج، به مراکز تجمع مردمی برای دعا، هماندیشی و یاریرسانی بدل شد. در بسیاری از شهرها، کارزارهایی برای جمعآوری کمکهای نقدی و اقلام مورد نیاز راهاندازی شد که مصداق واقعی «همدلی ملی در بحران» بود.
در فضای مجازی نیز شور و همبستگی بیسابقهای شکل گرفت. کاربران ایرانی، با هشتگهایی در حمایت از نیروهای مدافع کشور و انتشار پیامهای صلحطلبانه، فضایی از افتخار و اعتماد ملی آفریدند. این حضور گسترده، نه تنها روایتهای نادرست دشمنان را خنثی کرد، بلکه تصویری از جامعهای متحد، متشکل و آگاه را به رسانههای جهانی ارائه داد.
بسیاری از تحلیلگران بر این باورند که این پویشهای مردمی مجازی، یکی از ابزارهای نرم قدرت ایران در دفاع از منافع ملی بود.
همزمان، دانشگاهیان، روحانیون و چهرههای فرهنگی نیز با مواضع روشن و وحدتآفرین خود، نقش بسزایی در تقویت همبستگی ایفا کردند. در برنامههای تلویزیونی و نشستهای تحلیلی، از اهمیت اتحاد ملی و هوشیاری سیاسی مردم سخن گفته شد. استادان دانشگاه از منظر جامعهشناسی و ارتباطات، این همگرایی را نشانهای از «بلوغ اجتماعی ملت ایران» دانستند که توانسته میان حساسیت ملی و آرامش مدنی تعادل برقرار کند.
در میان شهروندان، حس مسئولیتپذیری فزایندهای نسبت به کشور قابل مشاهده بود. بسیاری از صاحبان مشاغل و اصناف، بخشی از درآمد خود را برای حمایت از خانوادههای ایثارگران یا کمکهای مردمی اختصاص دادند. در برخی استانها، برنامههای فرهنگی و مذهبی با محوریت «صلح پایدار و مقاومت ملی» برگزار شد که بازتاب گستردهای در رسانههای محلی داشت. تمامی این اقدامات نشان داد که مردم ایران در بزنگاههای حساس تاریخ، همواره «ملتِ پای کار» هستند.
تحلیلگران مسائل بینالملل نیز تأکید میکنند که یکی از نقاط قوت ایران در این نبرد کوتاهمدت، اتکا به وحدت مردمی و مشروعیت عمومی بوده است. برخلاف تصورات دشمنان، جامعه ایران با نوعی اعتماد متقابل میان مردم و حاکمیت، توانست در برابر فشارهای روانی و جنگ رسانهای مقاومت کند. همین انسجام درونی موجب شد که پیام صلح، قدرت و استقلال ایران در سطح منطقه و جهان شنیده شود.
با فرونشستن شعلههای جنگ و آغاز روند بازسازی سیاسی و رسانهای پس از آن، اکنون بسیاری از ناظران بر این باورند که دستاورد اصلی جنگ ۱۲ روزه، نه صرفاً پیروزی نظامی، بلکه تجلی روح ملی ایران بود؛ روحی که ریشه در تاریخ مقاومت، ایمان دینی و تجربههای فداکارانه نسلهای گذشته دارد.
مردم ایران در این روزها نشان دادند که در برابر تهدید، بهجای ترس، اتحاد را برمیگزینند و در برابر فشار، همبستگی را. این وحدت مقدس، همچنان سرمایهای پایدار برای آینده کشور باقی خواهد ماند.
نویسنده: شهناز حیاتی فعال رسانهای