نزدیک به ۶۰ روز است که ملت ایران در کف خیابانها حماسهای کمنظیر خلق میکند. این حماسه را نمیتوان با یک تجمع خیابانی یا میتینگهای تبلیغاتی و اعتراضی ــ که گاه با جمعیتی انبوه شکل میگیرند ــ مقایسه کرد. این حضور، حضوری استثنایی است؛ نه تنها در زمان معاصر، بلکه در سراسر تاریخ.
اهمیت این حضور حماسی از آنجاست که ملتی، همزمان با ترور رهبر خویش، با جنگی تمامعیار از سوی دشمن آمریکایی ـ صهیونیستی مواجه شد و با وجود خطر بمباران، به صحنه آمد. مهمتر آنکه این حضور همچنان تداوم دارد و هر روز بر گستره آن افزوده میشود. در کنار این حضور شکوهمند، باید به پویش «جانفدا» نیز اشاره کرد که تا امروز از مرز ۳۱ میلیون نفر گذشته است.
در یک مقایسه تاریخی، شأن و عظمت ملت ایران بهتر درک میشود. در قرآن میخوانیم که وقتی حضرت موسی برای عبادت قوم بنیاسرائیل را ترک کرد و برادرش هارون را بهجای خود گماشت تا مردم ۴۰ روز بدون پیامبر نمانند، هنگامی که بازگشت دید نه تنها مردم فرمان جانشین او را نپذیرفتهاند، بلکه از خداپرستی به گوسالهپرستی روی آوردهاند.
امیرالمؤمنین علی (ع) نیز از نافرمانی مردم زمان خود بهشدت گلایه میکند و آنان را سخت سرزنش میفرماید: «یَا أَشْبَاهَ الرِّجَالِ وَلَا رِجَالَ، حُلُومُ الْأَطْفَالِ، وَعُقُولُ رَبَّاتِ الْحِجَالِ…» (نهجالبلاغه/خطبه ۲۷)
ای کسانی که به مردان میمانید ولی مرد نیستید! خردهایتان چون خرد کودکان است و اندیشههایتان همچون زنان پردهنشین! دوست داشتم شما را ندیده بودم و نشناخته بودم؛ که به خدا این آشنایی، پشیمانی و اندوه به بار آورد…
در ادامه نیز میفرماید: شما دل را پر از خون کردید و سینه را آکنده از خشم ساختید و جام غم پیاپی به من نوشاندید.
در جنگ احد، هنگامی که شایعه قتل پیامبر منتشر شد، گروهی از صحابه که در جنگ همراه رسول خدا بودند دچار تردید شدند و حتی از اسلام و اعتقاد به خدا بازگشتند و روحیه جاهلی در آنان زنده شد. برخی از مسلمانان ضعیفالایمان پا به فرار گذاشتند؛ برخی دیگر حتی به فکر گرفتن امان از ابوسفیان، فرمانده کفار، افتادند؛ هرچند عدهای با صدای بلند فریاد میزدند: اگر محمد هم نباشد، راه محمد و خدای محمد باقی است؛ فرار نکنید!
خداوند با اشاره به همین واقعه میفرماید: «وَمَا مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ ۚ أَفَإِنْ مَاتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلَىٰ أَعْقَابِكُمْ ۚ وَمَنْ يَنْقَلِبْ عَلَىٰ عَقِبَيْهِ فَلَنْ يَضُرَّ اللَّهَ شَيْئًا ۗ وَسَيَجْزِي اللَّهُ الشَّاكِرِينَ» (آلعمران/۱۴۴)
این در حالی است که ملت مؤمن و انقلابی ایران، پس از شهادت رهبر معظم انقلاب، نهتنها از انقلاب بازنگشتند و تسلیم دشمن نشدند، بلکه با اعتقادی راسخ به صحنه آمدند و بر عهد خود استوار ماندند. هنگامی که احساس کردند ممکن است آشوبگران در جهت خواست دشمن دست به اغتشاش بزنند، شب و روز نشناختند و در میدانها و خیابانها حاضر شدند و حماسه مقاومت را رقم زدند.
این حماسه که هر روز گستردهتر میشود، نشان از بلوغ فکری، اعتقادی و سیاسی ملتی دارد که در مکتب امامین انقلاب، امام خمینی و امام خامنهای تربیت شدهاند. این در حالی است که همین ملت طی ۴۷ سال زیر شدیدترین تحریمهای دشمن با انواع مشکلات دست و پنجه نرم کردهاند.
ارزش این حضور حماسی زمانی بیشتر آشکار میشود که بدانیم معرفی رهبر ــ آنهم در جایگاه فرمانده کل قوا ــ به مدت یک هفته با تأخیر روبهرو شد؛ امری که میتوانست عزم عدهای را سست و آنان را نسبت به آینده ناامید کند. اما ملت ایران بیش از پیش بر حمایت از انقلاب و نظام جمهوری اسلامی پای فشردند.
در اینجاست که معنای سخنان امام خمینی درباره ملت ایران روشن میشود؛ آنجا که فرمود: «من با جرأت مدعی هستم که ملت ایران و توده میلیونی آن در عصر حاضر، بهتر از ملت حجاز در عهد رسولالله ـ صلى الله علیه وآله ـ و کوفه و عراق در عهد امیرالمؤمنین و حسینبنعلی ـ صلواتالله علیهما ـ هستند».
و در پایان باید گفت: ملت ایران، ملتی نمونه است که در تاریخ، همانندی برای آن نمیتوان یافت.
نویسنده: نصرالله شفیعی؛ تحلیلگر مسائل سیاسی