نساء کرمیمزین در گفتگو با خبرنگار گروه اجتماعی شبکه اطلاعرسانی «مرصاد»؛ با اشاره به نگاه نادرست به فرآیند یادگیری، اظهار داشت: در دنیای امروز، دانشآموزان اغلب مانند ماشینهای پردازش اطلاعات دیده میشوند، در حالی که مغز بهشدت تحت تأثیر سیستم هیجانی قرار دارد و این موضوع نادیده گرفته میشود.
وی افزود: زمانی که دانشآموز درگیر استرس، اضطراب یا ناامنی عاطفی باشد، بخش شناختی مغز او عملاً از کار میافتد و تمرکز خود را از دست میدهد؛ در چنین شرایطی، ذهن بهجای یادگیری، درگیر بقا و مدیریت اضطراب میشود.
این رواندرمانگر کودک و نوجوان تصریح کرد: سرمایهگذاری بر سلامت روان، در واقع سرمایهگذاری مستقیم بر کیفیت یادگیری و رشد شناختی دانشآموزان است و بدون آن، هیچ برنامه آموزشی به نتیجه مطلوب نخواهد رسید.
امنیت هیجانی، نیاز اساسی کودکان دوره ابتدایی
کرمیمزین با اشاره به مقطع ابتدایی، خاطرنشان کرد: در سنین ۶ تا ۱۲ سال، مهمترین نیاز کودک «امنیت هیجانی» است و خانه باید بهعنوان پناهگاهی امن تعریف شود که در آن اشتباه کردن مجاز بوده و کودک بدون ترس از قضاوت، احساسات خود را بیان کند.
وی تأکید کرد: خانوادهها باید تمرکز خود را از نمره به تلاش تغییر دهند و بهجای پرسش درباره عملکرد تحصیلی، درباره احساسات و تجربههای روزانه کودک سؤال کنند تا ارتباط عاطفی تقویت شود.
این رواندرمانگر کودک و نوجوان ادامه داد: بازی زبان اصلی کودک است و بسیاری از تنشها و اضطرابهای او از طریق بازی تخلیه میشود؛ از این رو والدین باید نقش همراهی غیرقضاوتگر را ایفا کنند، نه ناظری سختگیر.
اهمیت خواب کافی در تثبیت یادگیری کودکان
کرمیمزین با اشاره به اهمیت خواب، گفت: خواب کافی، حیاتیترین عامل سلامت روان در این سن است و نقش مهمی در تثبیت یادگیری دارد؛ تنظیم برنامه خواب و کاهش تحریکپذیری سیستم عصبی، باید در اولویت خانوادهها قرار گیرد.
وی در ادامه با اشاره به دوره نوجوانی، بیان کرد: این دوره با تغییرات گسترده هورمونی و عصبی همراه است و انتظار رفتار کاملاً منطقی از نوجوان، انتظاری غیرواقعبینانه محسوب میشود، بهویژه زمانی که عوامل استرسزا نیز به آن افزوده شود.
این رواندرمانگر کودک و نوجوان تصریح کرد: خانوادهها باید با ایجاد مرزهای منعطف، فضای گفتوگو را جایگزین دستوردهی کنند و با دادن حق انتخابهای کوچک، حس استقلال نوجوان را تقویت نمایند تا انرژی او صرف یادگیری شود، نه مقابله با فشارها.
کرمیمزین «گوش دادن فعال» را یکی از مهمترین مهارتهای والدین دانست و افزود: نوجوان باید احساس کند که امنترین فرد برای بیان افکارش، خانواده است و از قضاوت یا بیتوجهی هراس نداشته باشد.
وی با تأکید بر اهمیت هوش هیجانی بیان کرد: آموزش نامگذاری احساسات به نوجوانان، بخش مهمی از مدیریت اضطراب است و تشخیص دقیق احساس، نیمی از مسیر درمان را تشکیل میدهد.
این رواندرمانگر کودک و نوجوان در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به مقطع متوسطه دوم، گفت: این دوره با افزایش اضطراب عملکرد و فشارهای اجتماعی همراه است و نوجوانان تمایل دارند شکستهای کوچک را به کل آینده تعمیم دهند.
کرمیمزین خاطرنشان کرد: خانوادهها باید نقش واقعبین دلسوز را ایفا کنند و با پرهیز از فاجعهسازی، به نوجوان یادآوری کنند که مسیر موفقیت، خطی و بدون خطا نیست.
ضرورت آموزش مهارتهای مقابلهای به نوجوانان
وی آموزش مهارتهای مقابلهای را ضروری دانست و افزود: یادگیری تکنیکهایی مانند تنفس عمیق، مدیریت زمان و مهارت «نه گفتن» میتواند به کاهش فشارهای روانی کمک کند و از تأثیر منفی تنشها بر یادگیری بکاهد.
این رواندرمانگر کودک و نوجوان در پایان با اشاره به نقش والدین، گفت: نوجوانان بازتابدهنده وضعیت روانی والدین هستند و آرامش خانواده، مهمترین عامل در مدیریت بحرانهای این دوره به شمار میرود؛ در صورت وجود اضطراب بالا، مراجعه به مشاور ضروری است.