چیزی به نام گارانتی

بازی دراز 1404/گارانتی یا ضمانتنامه برگه کاغذی است بامهریک کارخانه یاشرکت معتبری، که روی آن شرکت گذاشته می شود ومتعهد می گردد تادرصورت خرابی یانقص کالا، تازمانی معینی ازتاریخ خریدعیب رامرتفع ویا آن راتعویض نماید. وبرای آسایش مصرف کننده، تعمیرکارانی رادرهرشهری به عنوان نماینده معرفی تابه رفع ایرادبپردازند.ولی در منطقه ما که همه از نزدیک شاهدیم، گارانتی کارکردی ندارد. بنابراین وقتی کالایی راخریداری می کنیم باید بدانیم این آقایان نماینده شرکتها،فورابعداز چند ماه امروز وفردا کردن سرانجام دریکی ازهمان فرداهای وعده داده شده به منزل می آیند البته باکرایه آژانس خودمان. می فرماید: کارت گارانتی رابیاور. اولین نگاه را به کارت که انداخت دوباره مرقوم می فرماید: اعتباروتاریخ کارت تمام شده است.حالا هی مابگوییم چند ماه است هر روز به شما مراجعه می کنیم. کو گوش شنوا! حالا فرض کنیم خیلی خوش باشیم آقای تعمیرکار اشتباه کند وکمی زودتر بیاید. نوبت به ایراد گرفتن های بنی اسرائیلی است. نوسان برق .... تاریکی جا..... محافظ غیراستاندار و.....مجبوریم بگوییم لطفا تعمیرش کنید. این بزرگوار هم که گیا علم غیب دارد وایراد را ازقبل می دانسته، از درون کیفش چند قطعه را درمی آورد ومی گوید اینها شامل گارانتی نمی شود. حالا وسیله ما باتعویض چند قطعه به کار می افتد.شاید یکی از آنها خراب بوده است.به هرحال باصرف چای واگرهم بود میوه ای، ضمن حساب وکتاب باگفتن قابل شما راندارد ادامه می دهد:پنج تومان کرایه ،1000 تومان هزینه قطعه و70 تومان ناقابل دیگر حق العمل می شود. 170 هزار تومان بایک فرض محال اگراین آقا کمی وجدان درد گرفت وگارانتی حساب کرد آنقدر حین تعمیرناله می کندو از قیمت گوشت ومرغ وبرنج ومیوه می گوید که نوبت به ما می رسد بگوییم ناقابل است بفرمایید 170 هزار تومان. با اینکه می دانیم دروغ می گوید بلاخره ازخیر خرید مرغ برای خودمان می گذریم وبه تخم مرغ قناعت می کنیم. جالب اینجاست از شرکت تماس می گیرند ومی پرسند آیا ازخدمات ارائه شده راضی هستیم! مهم نیست چه جوابی بدهیم، بلکه فقط زنگ زدن وپرسیدنشان است. نصرت اله کامیار