دولت مسئول اصلی پیامدهای زلزله است /مهمترین راهکار مقابله بازلزله مقاوم سازی ساختمانها و آموزش خودمراقبتی در هنگام زلزله است

به گزارش بازی دراز، زلزله تنها یک رویداد زمین شناسی است و رشد علم و تکنولوژی این امکان را به بشر داده است تا نقاطی که این رویداد درآن روی می دهد را شناسایی کند.طبق شناسایی های صورت گرفته نقاط زیادی از کشور ایران روی گسل زلزله قرار دارد و در فاصله های زمانی۱۰ الی ۱۵ سال رویداد زلزله در ایران به صورت شدید دور از ذهن نمی باشد.اما اینکه با وجود آگاهی از این مساله همواره در کشور ما این واقعه ی طبیعی به فاجعه تبدیل می شود جای تامل دارد! آیا در کشور با توجه به بلاخیز بودنش به حد کافی قوانینی جهت پیشگیری تصویب نشده است؟ چه اقداماتی دولت انجام  داده تا از وقوع فاجعه ممانعت شود؟
می دانیم که پس از زلزله بویین زهرا در دهه ۴۰ ،آئین نامه ی مقاوم سازی ساختمان ها تصویب شده است وبعد از این فاجعه برای اولین بار دولت در زمینه ی پیشگیری از کشتارهای ناشی از زلزله مسئول شناخته می شود. و پس از آن در سال ۶۹ بعد از زلزله رودبار-منجیل به مقررات ملی ساختمان توجه جدی شده و آئین نامه ی ۲۸۰۰ مختص به طراحی ساختمان ها برای مقاومت در برابر زلزله تدوین می شود.
طبق قانون دولت موظف است گسل های اصلی را در پهنه ی سرزمین ایران شناسایی کند و از ساخت و ساز در آن محدوده جلوگیری نماید. اما با توجه به اینکه بسیاری از گسل ها در قلب شهرهای ما جا گرفته انجام این مهم تقریبا غیرممکن است. با توجه به این مساله، موضوعی که مطرح می شود وظیفه ی نظارت بر ساخت و ساز و مقاوم سازی و افزایش تاب آوری شهرها و روستاهای مناطق زلزله خیز از سمت دولت است که دولت عملا این وظیفه را از خود سلب و به مهندسان ناظر سپرده است.اما فقدان شدید اخلاق حرفه ای در میان بخش بزرگی از مهندسان ما باعث شده که به جای نظارت واقعی بر ایمن بودن ساختمان،اقدام به فروش امضای ایمنی کنند و بانادیده گرفتن مقررات و اصول علمی ساختمان ها مردم را به مسلخ فرستاده و فجایعی عظیم را ایجاد کنند.چرا که هیچ جریمه یا توبیخی برای نظارت نکردن و امضا فروشی از طرف دولت صورت نمی گیرد.حداقل در مورد زلزله سرپل ذهاب هیچگونه توبیخ و جریمه ای برای مهندسان ناظر ساختمان هایی که به علت نظارت غلط آسیب دیدند را شاهد نبودیم. 
مساله ی اساسی و حیاتی دیگر وظیفه ی دولت در دادن آموزش های مختلف به مردم در زمینه ی شناخت و پیشگیری و مقابله با خطرات زلزله و یادگیری اصول تاب آوری و خودمراقبتی است وهمچنین موظف است با انجام کارهای فرهنگی به مردم جهت درک بهتر این اصول و نهادینه کردن فرهنگ ایمنی در فرهنگ عمومی کمک کند.و دیگر اینکه با تشویق مردم و ایجاد روحیه ی اعتماد به دولت و آموزشهای آن انگیزه لازم را برای دریافت آموزشها فراهم کند.
سالهاست که در مدارس کشور  بحث پناه گیری و خروج ایمنی در زلزله آموزش داده می شود اما در زلزله سرپل ذهاب شاهد این بودیم که ۷۰  درصد صدمات ناشی از فرار بوده است! اینکه چرا آموزشها موثر واقع نشده یکی غلط بودن بخشی از آموزشهاست به گونه ای که نه تنها جنبه ی مهارتی ندارند حتی فاقد جنبه ی علمی نیز هستند مثل پناه گیری در کنج دیوارها و زیر راه پله ها و چهارچوب درها!!! و دیگر محل تردید بودن قانون برای مردم است چرا که دولت نتوانسته اعتماد مردم را جلب کند.
زمانی که دولت خود را از مسئولیت های اخلاقی اش معاف می کند،و جامعه ی علمی-مهندسی با بی اخلاقی و بی توجهی به اخلاق حرفه ای زیر پای مردم را خالی می کند، یک حادثه طبیعی در عرض چند ثانیه به فاجعه تبدیل می شود.به گونه ای که بعد از زلزله ی سرپل ذهاب علاوه بر خسارت عظیم مادی و اقتصادی که به جامعه وارد شد، شاهد آسیب های اجتماعی گسترده در حوزه ی نظم و انتظام اجتماعی و همبستگی اجتماعی،هنجارها و الگوهای رفتار اجتماعی و همچنین عوارض روانی پیدا و پنهان مردم زلزله زده بودیم و هستیم...
امیدواریم حداقل جامعه ی دانشگاهی از خواب خرگوشی خود بیدار شده و  دست از نظریه پردازی صرف و شور و شوق نظریه آزمایی به واسطه ی شیوه های منطقی -قیاسی و تولید کاغذی علم برداشته وبه صورت نظام مند از طریق پژوهشهای اجتماعی وگردآوری سازمان یافته داده هاو تحلیل استقرایی، پاسخگوی پرسشهای نوین و مسائل پیش آمده در پژوهشهای کیفی که فاقد مبانی نظری کافی در زمینه ی جامعه ی آسیب دیده هستند بپردازد و به صورت جدی وارد میدان شود،خصوصا با بررسی و شناخت پیامدهای زلزله از منظر جامعه شناسی بتواند با ارائه ی راهکارها وخط مشی های عملی به مدیران و تصمیم گیران کشور در جهت تحقق شرایط مطلوب پس از زلزله گام برداشته وتعارضات ایجاد شده  در سطح جامعه را تخفیف دهد.و با دادن آموزشهای لازم به مردم آسیب دیده از طریق آموزش و پرورش، دانشگاههای بومی منطقه، مراکز بهداشت،بهزیستی و دیگر سازمانها؛ مردم را از شُک خارج کرده کمک کند تا دست از واکنش های خطرآفرین بردارند و خود را با شرایط به شکل صحیحی تطبیق دهند و الگوهای مرسوم و متعارف زندگی فردی و اجتماعی را بازیابند.