بي شک انتخاب دکتر حسن روحاني از بين نامزدهاي متعدد اصولگرا معنايي فراتر از تقسيمات سياسي مرسوم داشت. انتخاب او پاسخ به ناکار آمديهاي موجود بود. مردم در اين دوره با سرخوردگي ناشي از ناکارآمدي جريان مدعي اصولگرا گم شده خود را در گفتمان کار آمدي جستجو ميکردند گوش مردم از شعارهاي عدالت طلبانه و مبارزه جويانه در مقابل فساد و رشوه و.... پر بود.
در هشت سال گذشته به اندازه هشتصد سال شعار وادعا طرح شد ولي واقعيتهاي صحنه همواره خلافش را نشان داد. دولتي که خود را برآمده از روحيه ي عدالت طلبي مردم ميپنداشت و با انگشت گذاشتن روي اين احساس توانست از نردبان اعتماد آنان بالا رود در انتها مطابق آمار پروندهها ي کشف شده، يکي از بد نام ترين دولتها در مبارزه با فساد و رشوه لقب گرفت.
مردم در هشت سال پيش سرنوشت خود را بدست محمود احمدي نژاد سپردند تا شايد از او کار آمدي در ميدان نيازهايشان ببينند اما در نهايت معلوم شد که پُر در آمد ترين دولت به بدهکارترين دولت در جمهوري اسلامي تبديل شده است و درنتيجه ناکارآمدي، خزانه دولت خالي، نرخ تورم بالاي 40درصد،نرخ رشد اقتصادي منفي حدود 6 درصد و نرخ بيکاري بالاي 30 درصد گرديد.
خوب است بدانيم مطابق آمار بانک مرکزي آقاي احمدي نژاد آن روز که دولت را ازاقاي خاتمي تحويل گرفت نرخ تورم حدود 11 درصد و نرخ بيکاري حدود 9 درصد بود ولي به دنبال جنجال رسانه اي که در آن ايام در گرفت اين حقايق در درون گرد وغبارهاي مرسوم کتمان شد و مردم به گمان روزهاي بهتر به احمدي نژاد پناه آوردند و زمام امورکشور را به اميد وضع بهتر و کار آمدي بالاتر به دستش سپردند. حال آمارها نشان ميدهد که مردم گرفتار سراب شدند.
در پس اين آزمون و خطا بود که مردم تصميم گرفتند آزموده را آزمودني دوباره خطاست و به روحاني اعتماد کردند. اعتماد کردند تا شايد کار آمدي را در بستر اعتدال ببينند. بر اين اساس روزهاي سختي در پيش روي دولت تدبير است. روحاني فرصت زيادي براي اثبات حقانيت خود و حُسن اعتماد مردم ندارد.
رئيس جمهور بايد تکليف را ابتدا با خود روشن کند آنگاه مهندسي را صورت دهد. او بايد روشن کند که با کدام منش و با کدامين تيم قادر به پاسخگويي انتظارات شکل گرفته و اميدهاي ايجاد، شده خواهد بود.
آقاي روحاني در ابتداي رياست جمهوري خود اعلام داشت که بنا ندارد داس باشد ولي حتماً سوار شدههاي بدون کوپن را پياده خواهد کرد اما اين به تنهايي کافي نيست. گاهي بدون کوپنها از قطار دولت پياده ميشوند ولي کوپن داران تقلبي به جاي آنان سوار ميشوند.
خطر کوپن داران تقلبي بيش از بدون کوپنها ميباشد. کساني که با چتر بازي توان لابي در دولتهاي مختلف را دارند و شاخکهاي فرصت طلبي شان آنان را (فراتر از گفتمانها ي مرسوم )بر مصدر و مناصب پُر آب و نان ميرساند بسياري با کوپن بدلي اصلاحات وارد ميشوند ولي هيچ منش و نسبتي با اصلاحات ندارند و به اقتضاي جايگاه و ميز و صندلي خود وارد معامله ميشوند.
ورودشان با کوپن اصلاح طلبي و يا اعتدال گرايي است ولي بقايشان با فراز از نمادها و نشانهاي اصلاح طلبي ميباشد. جالب است که اين دسته از (فرصت طلبان و کوپن داران تقلبي ) اين رويکرد را اقتضاي اعتدال گرايي ميدانند و براي خود مجوز شرافتمندانه صادر ميکنند.
بي شک اين دسته قادر به پاسخگويي انتظارات نيستند. اينان فرصت و منابع را صرف بده بستانهاي نامبارک خواهند کرد و سهم مردم در اين بده بستانها و بدست اين جماعت به هدر خواهد رفت. تکيه کردن بر اين قبيله موجب هدر دادن سرمايه هاست و مصداق بارز فرصت سوزي است.
هيچ دولتي با آدمهاي خاکستري قادر به پاسخگويي نيست. در جامعه سياسي ايران آدمها بخصوص در مناصب مهم کشور بايد شناسنامه مشخص داشته باشند.
چتر بازان بي شناسنامه با هر دولتي يک شناسنامه دارند و به تعداد دولتها براي خود شناسنامه اي ساخته اند. اينان نه اهل هزينه دادن هستند و نه مرد رزم ميباشند بلکه هنرمند تمام عيار بزم هستند که کاسبي در خونشان و انديشه اي به جز سود و زيان ندارند.
به هيچ مسلکي به جز منافع و مناصب پايبند نيستند. به هر روي عملکرد دولت با شاخصهاي ذکر شده قابل ارزيابي و اجمالا قابل نقد است ولي اميد وتدبير فعلا مانع ذکر مصاديق است.
اخبار سیاسی - ابتکار