گروه زندگی: اپستین سالها با سوءاستفاده از کودکان و زنان، شبکهای پنهان و شیطانی را مدیریت کرد؛ شبکهای که افشاگریهای محدود تا امروز تنها بخشی از ابعاد فاجعهبار آن را روشن کرده است.با این حال واکنشهای رسمی، از بیانیههای محدود سازمانها تا اظهارنظرهای پراکندهٔ مقامات، هرگز با وسعت این بحران انسانی همخوانی نداشته است.در این میان، سکوت گستردهٔ فعالان حقوق زنان، هم در سطح بینالمللی و هم در ایران، شکافی آشکار میان ادعا و عمل را نشان میدهد که پرسشهای جدی دربارهٔ مسئولیت و تعهد واقعی مدعیان عدالت و حمایت از حقوق زنان و حقوق بشر به وجود آورده است.این گزارش، به بررسی این خلأ، واکنشهای محدود و ضرورت فشار عمومی برای احقاق حقوق بازماندگان میپردازد.
سازمان ملی زنان، خواستار عدالت برای قربانیان اپستین
«سازمان ملی زنان» (NOW) که یک سازمان غیرانتفاعی و الهامگرفته از موج دوم فمینیسم آمریکا است، هشتم سپتامبر ۲۰۲۵ بیانیهای در حمایت از بازماندگان پروندهٔ اپستین منتشر کرد و خواستار انتشار تمام اسناد مربوط به این پرونده شد.سازمان NOW در بیانیهاش شجاعت زنان قربانی را برجسته کرده که با افشای داستانهای خود، زندگی بیش از ۱۰۰۰ زن و دختر (که اغلب ۱۴ سال دارند) را در معرض توجه عمومی قرار دادهاند. این سازمان تأکید کرده که قربانیان و بازماندگان این جرایم سزاوار عدالت و حمایت حقوقی کامل هستند.در بیانیه اشاره شده که رهبران مجلس و رئیسجمهور وقت با ممانعت از شفافیت و نقض وعدههای انتخاباتی خود عملاً از مجرمان حمایت میکنند. NOW از اعضا و حامیان خود خواسته تا با تماس با نمایندگان کنگره، حمایت از طرحها و امضای عریضهها، فشار لازم برای اجرای قانون و انتشار اسناد را ایجاد کنند.علاوه بر این، NOW خواستار حذف محدودیتهای زمانی برای پروندههای قاچاق جنسی، آموزش نیروهای پلیس و دادستانها و درک اهمیت پیگیری این جرایم شده و تأکید کرده که قدرت جمعی و مشارکت گستردهٔ حامیان میتواند زمینهساز اجرای عدالت برای قربانیان سوءاستفادههای جنسی و مقابله با پوششدهی سیاسی شود. (منبع)
وزیر بریتانیایی: مجرمان اپستین باید پاسخگو باشند
۱۵ فوریهٔ ۲۰۲۶ گاردین به نقل از «جس فیلیپس» معاون پارلمانی وزیر امور خارجهٔ بریتانیا (وزیر حفاظت و خشونت علیه زنان و دختران) نوشت «پروندههای اپستین باید به عنوان کاتالیزوری برای تغییرات قانونی بلندمدت عمل کنند. باید از این فرصت برای سرمایهگذاری در پیشگیری و دستیابی به سیاستهایی فراتر از راهحلهای سریع استفاده کنیم.»فیلیپس گفت میخواهد از فرصت به دستآمده از پروندههای جفری اپستین برای اعمال تغییرات قانونی بلندمدت و حمایت بیشتر از بازماندگان استفاده کند، نه اعلامیههای سیاستی واکنشی و سریع.او افزوده است قربانیان اپستین سزاوار این هستند که دولت اطمینان حاصل کند «کسانی که آنها را مورد آزار و اذیت قرار دادهاند، واقعاً پاسخگو باشند تا نتوانند دوباره این کار را انجام دهند». فیلیپس خواستار سرمایهگذاری در پیشگیری شد تا «احتمال کمتری وجود داشته باشد که در آینده شاهد اپستین دیگری در کلاسهای درس بریتانیا باشیم».ایوت کوپر، وزیر امور خارجهٔ این کشور نیز در برنامهٔ «یکشنبه با لورا کوئنسبرگ» بیبیسی گفت که به نصف رساندن خشونت علیه زنان و دختران در طول ۱۰ سال آینده «یک اولویت و مأموریت» برای حزب کارگر و سایر ادارات دولتی است.کوپر گفت «تمرکز واقعی باید روی قربانیان اپستین و همچنین کارهایی باشد که این دولت کارگری برای مقابله با خشونت علیه زنان و دختران انجام داده است. بنابراین موضوع باید این باشد که به زنان گوش دهیم. باید به بازماندگان خشونت هم گوش فرا داده شود.» (منبع)
سکوت فعالان جهانی فمینیست در پروندهٔ ننگین
با وجود ابعاد فاجعهبار پروندهٔ اپستین و مطالبهٔ جهانی بر ضرورت عدالت و پاسخگویی، بسیاری از مدعیان حقوق زنان و حقوق بشر در سطح جهان و ایران همچنان در برابر این بحران سکوت اختیار کردهاند.فمینیستهای سرشناس جهانی مانند «گلوریا استاینم»، «چیماماندا نگزی آدیچی»، «ملاله یوسفزی» و «روکسان گی»، که همواره از برابری جنسیتی، توانمندسازی زنان و دختران و مقابله با تبعیض و خشونت سخن گفتهاند، نه تنها موضعی علنی دربارهٔ این پروندهٔ ننگین نگرفتهاند، بلکه در عمل با سکوت خود فرصت حمایت از قربانیان را از دست دادهاند.این بیعملی، نشاندهندهٔ توخالی بودن ادعاهای آنان در مواجهه با بحرانهای واقعی است و پرسشهای جدی دربارهٔ اعتبار این فعالان در نقش مدافعان واقعی زنان ایجاد میکند.
سکوت مدعیان ایرانی حقوق زنان و حقوق بشر
در ایران هم وضعیت مشابه است. فعالانی که سابقهٔ طولانی در ادعای دفاع از حقوق زنان و دختران دارند، از جمله «نرگس محمدی»، «شاپرک شجریزاد» و «مهرانگیز کار» تاکنون حتی یک توییت، یادداشت، سخنرانی یا بیانیهٔ رسمی دربارهٔ پروندهٔ اپستین منتشر نکردهاند.سکوت این افراد و کمپینها، در رسانههای معتبر فارسی و انگلیسی، گویای فاصلهٔ عمیق میان ادعاها و عمل واقعی است و این سؤال را مطرح میکند که چگونه کسانی که خود را مدافع حقوق زنان میدانند، میتوانند در برابر خشونت و سوءاستفادهٔ گستردهٔ جهانی از کودکان بیتفاوت باقی بمانند.در نهایت، این خلأ و سکوت، ضرورت فشار عمومی، رسانهای و جهانی برای پاسخگویی و حمایت واقعی از قربانیان را برجسته میکند.