در راس شهر همی انسانم آرزوست

گاه به گاه خبرهایی از یافته شدن نارنجک، بمب خوشه ایی، خمپاره عمل نکرده از آثار باقیمانده جنگ در شهر ودیار کرمانشاه میرسد که باعث تاسف و ناشی از کم توجهی به مدیریت شهری در ابعاد مختلف می باشد.  در مقایسه با مشکلات و اوضاع واحوال امروز کرمانشاه که مسئول دلسوز کم داریم، نمایندگان مردم،  فراموش کرده اند که چگونه به این کرسی نشسته اند. ادامه این وضعیت می تواند فاجعه بار تر از دوران جنگ گردد. باید تلنگری به نمایندگان ومسئولین خورده شود که به خود بیایند و متوجه شوند که برای منافع شخصی به این کرسی ننشسته اند.  جایی که باید برای رفاه مردم وتوسعه شهری برنامه ریز و اقدام کنند،  در جهت کاهش آسیب های اجتماعی و بازسازی بافت های فرسوده، چاره جویی مشکلات فاضلاب شهری، حاشیه نشینی ، محلات کم برخوردار و معضلات دیگر شهر، ازطرح ها و پروژه ها حمایت وایده های جدید را فضا سازی کنند،  نه تنها اقدامی سازنده بچشم نمیخورد بلکه با عملکرد ضعیف ممکن است باعث سلب اعتماد و عدم مطالبه گری مردم شوند. این بی توجهی به هر دلیلی زمینه ساز ایجاد تفرقه وطایفه نگری وتقسیم قومیت ها در این مرز وبوم میشود.  امروز باز سازی اعتماد اجتماعی مهمتر از هر اقدام دیگری  به نظر میرسد. بازسازی یک سرمایه اجتماعی عظیم بنام مردم شریف کرمانشاه، که مولفه های آن در جهت شفافیت در عملکرد وظایف و اقدامات،  توجه به خواسته های مردم ، دوری از هرگونه تبعیض باید مورد توجه وعمل قرار بگیرد. متاسفانه کرمانشاه، استانی شده که بدون سکاندار به هر سویی جهت می گیرد وآشفتگی وعدم مدیریت شهری در آن نمایانتر میگردد. اما افسوس که پاسخگویی نیست وصداقت قابل توجهی در عده ای از مسئولین شهری دیده نمی شود. چرا قانون راهکار مناسبی در این آشفتگی استان نشان نمیدهد. چرا اقدام وبرخوردی نمی شود. زمزمه های داغ کاندیداهای استانداری ورایزنی های مربوطه که اینجا نیاز استان ، خصوصیات استان ، توانمندیها وپتانسیل های خوب استان نادیده وبه بی توجهی گرفته می شود وبه غیر بومی ها اشاره دارد . از طرفی هم به دلیل ناکارآمدی شورای شهر وعدم یکپارچگی و وحدت در این شورا، ‌کرمانشاه شهردار ندارد و رسیدگی به وضعیت مدیریت شهری در هاله ای از  بی تفاوتی است.  آیا استانی نظیر کرمانشاه و مرکز آن که بهترین موقعیت وخاص ترین جایگاه مرزی وامنیتی در کشور است اینگونه باید رها شود؟  آیا وقت آن نرسیده است که فضای قوم گرایی و فامیلی به فضایی الهی و مردمی کوچ کرد. ایا وقت آن نرسیده تا منافع این مردم شهیدپرور غیور میهن دوست که برای افراشتن لوای حقیقت و عدالت در استان، کشور و جهان سخت ها و رنج های فراوان برخود هموار نموده است را بر منافع شخصی، جناحی، قومی و فامیلی ترجیح داد. مدیریت شهری انسانهای عاقل و وارسته و پرتلاش را می طلبد. انسانهایی که تا افق های دور دست را در برنامه های شهری ببینند و در تصمیمات خود لحاظ کنند. تنها وچود چنین انسانهایی در مدیریت شهری می تواند مانع از تکرار سیاست ها و برنامه های ناکارامد و مخربی نظیر مونوریل در شهر زیبای کرمانشاه گردد.  کرمانشاه را با تمام اصالتش دریابید.